-Ez dut zertan zure itzalean bizi behar beti -.
Erran zuen kolpez, inork espero ez zuen momentuan.
Jendeak ero gisa hartu zuen, izan ere, zaila zaigu ulertzea sentimenak garraxi egiten dituzten pertsonak. Eroak gara, aldiz, hauek gatibatzen saiatzen garenean.

Holan pentsatuko zuen neskak, hala ere, ezin uka zebilen bere lotsa, eta klasetik irten zen abiada bizian.
Irakasleak irten gura zen, mutikoak haren pausoak gelditu zituenean.
-Banoa ni -

Nahiz eta inor begiratu ez zuen errateko momentuan, mutikoak sumatzen zuen haren kausaz erran zuela.

Pasabidean zegoen, paretaren kontra eserita, ezker hanka geldirik utzi ezinean urduritasuna zela eta.

Bien begiradak elkartu bezain laister neskaren begi orlegiek malkoz estali ziren. Mutikoa hurbiltzen zen heinean, neskak barkamenak eskatu zituen behin ta berriz, burua hanka artean izkutatu zuen arte.
Mutikoak haren alboan jarri eta besarkatu zuen.

Batendako dena argi eta lasai geratu zen momentu horretan.
Bestearen buruak, aldiz, nahastua zebilen, eta ezer ez zen bidezkoa momentu berean.